Huzur

     plana bağlı kalmak, dilenen biçimde sorgulayamamak, kafeste kilitli kalmak. Kilitli kalınca odaklanabilmek. Programların uygulanmak istenmeyeşinden, anı yaşamayı sevmek. Çoğunlukla kıskanılacak olduğuna karar kılınır düzenin. Düzen için sadık kalmak. Sadıklık olgusunun varlığını benimseyebilmek uğruna öze sadık kalamamak. Huzur, yine saklanıyor. Bugün onu aramayacağım. Bugün, gülmek istiyorum. Bugün, sandalyem ve ben ayaklarıma göre uzun bir aramayışa çıkacağız. 

    seni aramadan bulabilir miyim? Daha ne kadar bilincimi kaybetmem gerekiyor, seni bulanın ilk ben olmak istediğim için. Kafa açıyorum, yapılmasını sevmediğim türden gevezelikler, ama hayal dediğimiz bu değil mi? Hangimiz gökkuşağını yok edebilir. Kaçımız dünyanın sahibi olabilir. Anlık huzurlardan bahsetmiyorum. Hayır, dünyanın en huzurlu insanı değilsin. Hayal kuruyorsan huzuru arıyorsundur. Huzuruna paha biçebiliyorsan üzgünüm, bence gerçek arayış ne aradığını bilememektir.

    hayal ve huzur. Hayal, huzura götürmesi beklenen bir düşünce biçimi. Huzur, insanı mutlu ve sakin hissettireceği düşünülen durum. Paha biçilen, ölçülebilen hayaller anlıktır. Mutluluğunu ölçebilir misin, dağlar kadar mı? Hiçbir şeyle yetinemeyen canlı formunu düşünün, insanı. Yetinecek kadar mutluluğu bulsa dahi arayışı biter mi? Huzur, soyuttur. Ölçülemez. Önemli olan sahip olduklarımızın insan olduğunu unutmayıp her birine değer vermemizdir. Aranan huzur var olanlarla yetinmektir.