Ne işin var burda?

zamanı, belirlediğimiz dilimlere sıkıştırmak ne kadar doğru bilinmez ama zaten bende bilinmezliğin içindeyim. fırtınasıyla öfkesini kusan sahilin benim için başlangıç kesimindeyim. rüzgara kinlenip kayalığa kusan dalgalar, tanışıyor gibiyiz. 'ne işin var burda' dediğini hissettim. biliyor musun, sen olmadığın süre zarfında seni aldatmak zorundayım. şarkın-m-a kulak misafiri olamadığım her an; sana koşarım, ruhumu senin ellerine teslim ederim, bedenimi taşın üstünde hisseder, ruhumu senin göğüsünde bulurum. bir damlanın içine bırakabilir miyim kendimi, rüzgarınla savrulmayı kabul ediyorum, hatırlamakta güçlük çekmem. şeridinin sonuna kadar ilerlerken olabildiğimce sakin ve huzur bulmaya çalışırım. benim kaçış yolum susmaktır yaşadığım durumları unutunca kendimi savunabileceğim bir olgu bulamam ve garip şekilde düşünmek istemememden kaynaklıdır susmam. mutlak mutluluk, mutlak kader, astroloji, savaş, görüş&antigörüş, bi'ton kofti palavra geçer aklımdan kafam kaldırm- her adımda birbiri ardından geçen yalnızlar. yalnızın dostu yalnızlar. kronometreyi başlattım, bakalım kim daha önce gerçekleşmesi imkansız umuduna baş kaldıramayacak. cevap, sonsuzluk. gerçeğe baş kaldıranlardan mısın, peki neden sadece teoride mümkün olan ama gerçekleşmesinin mümkün olmayacağını bildiğin halde o ihtimalin kırıntılarını yemeye devam ediyorsun? bi' de derler insanoğlu açgözlüdür. sen hiç çaresizliği tattın mı diyeceğim lakin bunu sorduğum kişilerin insan olduğunu unutmuşum. her türlü acıyı kendisinden başka kimsenin yaşamadığını, başına gelmeyen şey kalmadığını, tüm zorluklara direndiğini söyleyip kendisini birisinin omuzunda ağlayarak bulan, direndiğini sözde en güzel biçimde gösteren, bencil umursarvurdumduymazlar -insanlar-. sayın deniz; benim işim, ömrüm içinde bana bahşedilen aklımı mümkün mertebe düzgün kullanarak eremeyeceğim huzura kendimi hazırlamaya çalışıp belirleyemediğim zamanın bilemediğim dehlizlerine doğru sürüklenmektir.

kimliğiyle yargılanmayan tek şey denizdir.